آیا همه آن چیزی است که پیش از باختن داری یا همه آن چیزی که تقدیم می کنی وقتی که انتخاب دیگری نداری؟

عشق! آیا تو تنها، اشکی هستی که بر گونه های رنگ پریده جاری است و یا همان گل زیبایی که ارتعاش انگشتان عاشق آن را می چیند؟

عشق! تو تنها یک نردبامی که پر شکوه و بلند است. عاشقان از دود تو بالا می روند و آه کشان از روی حقیقت می جهند.

عشق آیا تو تنها شانه ای هستی که زندگی بر آن می گرید؟ آن تند بادی که همه آمده ها و رفته ها را با خود می برد؟

عشق، عاشقان بی ترانه تو هیچ اند، اما همچون کودکی که جنین مادر را از یاد می برد تو را از یاد می برند! تو از گذشته ای و سرانجام نفرین شده...

عشق، عشق، ای عشق

تو اسرار آمیزی برای من، آمده ای اینجا که غم را آزاد کنی؟

عشق تو اسرار آمیزی برای من، تو اسرار آمیزی برای من...